---

„Jerozolimo, Jerozolimo, ty, która zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy zostali do ciebie posłani, ileż to razy pragnąłem zgromadzić twoje dzieci, jak kokosz gromadzi pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto wasz dom zostanie wam pusty. Bo powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie już, aż powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie”

Ewangelia Mateusza 23:37-39

Koncepcja sądu Bożego niepokoi mnie i większość znanych mi chrześcijan. Jednym z powodów naszego dyskomfortu jest to, że zakładamy, iż Bóg sądzi tak jak my. Ponieważ nasze kryteria są wadliwe, trudno nam wyobrazić sobie zrównoważony osąd. Powiązanym problemem jest to, że osąd nie pasuje do naszego wyobrażenia o kochającym Bogu. Nie wydaje się sprawiedliwe, że ludzie, których uważamy za dobrych, mogą być pomijani. Być może ta idea byłaby bardziej atrakcyjna, gdybyśmy codziennie doświadczali przemocy i ucisku, tak jak niektórzy ludzie. Tęsknilibyśmy za sprawiedliwością w sposób, w jaki nie pragną tego ludzie, którym się powodzi.

W Księdze Wyjścia 34:6-7 Bóg opisuje siebie wszystkimi przymiotnikami, jakie chcielibyśmy usłyszeć, ale dodaje, że nie pozwoli, by winni pozostali bezkarni. Dobry Bóg jest cierpliwy i kochający, a jednocześnie nie ignoruje niesprawiedliwości. Ocena jest niezbędna, aby nowe stworzenie było wolne od zła. Tylko ci, którzy uznają Boga i chcą Mu się podobać, będą jego częścią. W przeciwnym razie zawsze będą konflikty i nieporządek.

Zwrot „nie chcieliście” stanowi punkt zwrotny w dzisiejszym fragmencie. Jezus zaoferował pojednanie i złamało Mu serce, gdy lud odmówił. W przeciwieństwie do ludzkich królów, Jezus nigdy nikogo nie zmuszał do poddania się. Jednak ciągłe odrzucenie Jerozolimy miało swoje konsekwencje. Jezus ostrzegł ich, że ich dom czeka zagłada. Rzym spełnił proroctwo w 70 r. n.e., gdy stłumił bunt przeciwko swojej władzy. Jerozolima i świątynia zostały opuszczone i zniszczone.

Łagodny obraz Jezusa jako kwoki zbierającej pisklęta pod skrzydła, zestawiony z proroctwem zagłady, jest poruszający. Przypomina o Bożym współczuciu i miłości. Bóg nie karze z radością tych, którzy Go odrzucają. Przeciwnie, jak mówi Piotr, Bóg jest cierpliwy, nie chce bowiem, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy zwrócili się do Niego (2 P 3,9).

Możemy nie być w stanie pogodzić się z osądem, ale to może być dobra rzecz. W przeciwnym razie możemy stracić współczucie i popaść w samozadowolenie. Mając to na uwadze, przyznajmy się do dyskomfortu i bądźmy gotowi wyjaśnić naszą nadzieję w Jezusie z łagodnością i szacunkiem.

Następne kroki 

Na Górze Oliwnej znajduje się kościół o nazwie Dominus Flevit, co oznacza „Pan zapłakał”. Upamiętnia on fragment z Ewangelii Łukasza 19,41-44, który opisuje, jak Jezus płakał nad nadchodzącym zniszczeniem Jerozolimy. Spójrzcie na piękny witraż z widokiem na miasto, takim jak Jezus. Jak by to było być świadkiem łez Jezusa?

Idąc głębiej

To już drugi tydzień z rzędu, kiedy zagłębiamy się w jeden rozdział Biblii. Brawo! Dzisiaj przejrzyj ten rozdział jeszcze raz. Co najbardziej utkwiło ci w pamięci w tym tygodniu? Zapamiętaj werset, który najbardziej do ciebie przemawia. Jeśli jesteś bardziej kreatywny, zastanów się, jak możesz artystycznie przekazać to, czego Bóg cię nauczył w tym tygodniu, na przykład za pomocą rysunku lub sztuki słowa. Następnie poświęć trochę czasu na modlitwę i poproś Boga, aby pokazał ci, jak ten rozdział Biblii odnosi się do twojej obecnej sytuacji życiowej.