---

Plan czytania Biblii

Plan czytania: List do Filipian 4:10-20

Dziękujemy za ich dary

Ucieszyłem się niezmiernie w Panu, że w końcu odnowiłeś swoją troskę o mnie. Rzeczywiście, troszczyłeś się, ale nie miałeś okazji tego okazać. Nie mówię tego dlatego, że jestem w potrzebie, bo nauczyłem się być zadowolonym w każdych okolicznościach. Wiem, co to znaczy być w potrzebie i wiem, co to znaczy mieć dostatek. Nauczyłem się sekretu zadowolenia w każdej sytuacji, czy jestem syty, czy głodny, czy żyję w dostatku, czy w niedostatku. Mogę to wszystko uczynić w Tym, który mnie umacnia.

A jednak dobrze z waszej strony, że uczestniczyliście w moich kłopotach. A zresztą, jak wiecie, Filipianie, w początkach waszej znajomości ewangelii, gdy wyruszyłam z Macedonii, żaden kościół nie dzielił się ze mną w sprawie dawania i otrzymywania, oprócz was samych; bo nawet gdy byłam w Tesalonice, nieraz przysyłaliście mi pomoc, gdy byłam w potrzebie. Nie żebym pragnęła waszych darów, ale pragnę, aby więcej zostało zapisane na wasze konto. Otrzymałam pełną zapłatę i mam więcej niż dość. Jestem teraz obficie zaopatrzona, skoro otrzymałam od Epafrodyta dary, które mi przysłaliście. Są one wonnym darem, ofiarą przyjemną, miłą Bogu. A mój Bóg zaspokoi wszelkie wasze potrzeby według bogactwa swojej chwały w Chrystusie Jezusie.

Bogu i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków. Amen.

•••

Codzienne nabożeństwo : Serce do serca

Jezus usiadł naprzeciw miejsca, gdzie składano ofiary, i patrzył, jak tłum wrzucał pieniądze do skarbony świątyni. Wielu bogatych wrzucało hojnie.  Lecz przyszła uboga wdowa i wrzuciła dwa grosze, drobne jak pensy. Przywoławszy uczniów, Jezus rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła do skarbony więcej niż wszyscy inni. Wszyscy dawali ze swego bogactwa, ale ona ze swego ubóstwa wrzuciła wszystko – wszystko, co miała na utrzymanie”.

Ewangelia Marka 12:41-44 

Słyszałem, jak chrześcijański myśliciel i pisarz Dallas Willard powiedział kiedyś: „Nikt nie prosi, aby jego nazwisko widniało na (podarowanych) mopach”. Ale jakże przyjemne byłyby te piękne budynki bez czystych podłóg? 

Cnotą jest dawanie dużych sum pieniędzy każdej osobie, organizacji lub instytucji, która wykonuje dzieło Boże. Jednak samo dawanie dużych sum nie raduje Boga. W rzeczywistości Bóg może najbardziej radować się widząc, jak Jego lud, którego dary mogą być niewielkie, współpracuje, budując Jego królestwo na ziemi. Kiedy jedna osoba finansuje cały projekt, ta osoba otrzymuje zaszczyt. Ale kiedy każdy z nas daje tyle, ile jest w stanie, nawet jeśli to niewiele, Bóg otrzymuje uznanie za to, czego żaden z nas nie mógłby dokonać sam. 

Możemy myśleć, że nasze drobne dary nie mają znaczenia. Nie ma ich wystarczająco dużo, by zrobić jakąkolwiek realną różnicę. Takie nastawienie wynika ze skupienia się na wartości daru. Wdowa z dzisiejszej historii Pisma Świętego nie myślała o wielkości swojego daru. Myślała o tym, jak bardzo była wdzięczna Bogu. Okazała swoją wdzięczność, oddając wszystko, co miała, a następnie ufając, że On się nią zaopiekuje. W czasach i miejscu, gdzie o wdowach często zapominano, odpowiedziała na Bożą miłość do niej. Jezus dostrzegł jej dziecięce serce. 

Bóg też nas kocha. Jezus powiedział: „Jak Ojciec umiłował mnie, tak i ja was umiłowałem; trwajcie w miłości mojej”. Naprawdę? Jezus kocha mnie tak samo, jak Ojciec kocha jego? To stwierdzenie z mikrofonu. Pomyśl o tym. Rozważ liczne sposoby, w jakie ci pokazał i nadal pokazuje swoją niezmierzoną miłość. Daj swojemu sercu czas na nawiązanie z Nim więzi. Zobacz, czy po tym, jak to zrobisz, ty, jak wdowa, zechcesz oddać Mu wszystko. Kiedy dajemy, co możemy, ufając Bogu, okazujemy naszą miłość i wdzięczność, tak jak wdowa – ufając, że On również będzie się o nas troszczył.

Następne kroki

Poświęć chwilę, aby przypomnieć sobie, jak hojny był dla ciebie Bóg i ludzie, których postawił na twojej drodze. Jak wyrazisz swoją wdzięczność? 

Módl się, aby Bóg obdarzył cię wdzięcznym i hojnym sercem.