Filip odpowiedział Mu: „Potrzeba więcej niż połowy rocznego zarobku, żeby kupić tyle chleba, żeby każdy mógł coś zjeść”.
Inny z Jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, odezwał się: „Jest tu chłopiec, który ma pięć małych chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz jak daleko zdołają się posunąć na tak wielu?” (
J 6, 7-9).

---

Kilka tygodni temu przyjaciel mojego męża zaproponował, że przekaże trochę jabłek do Centrum Opieki. Zadzwonił do lidera, który zadzwonił do kolejnego lidera, a następnego dnia wysłano e-mail do wolontariuszy z prośbą o pomoc. Na polu miejscowego rolnika zostały resztki. Mieliśmy małą, ale dzielną grupę zbieraczy i nie mogłam się doczekać, żeby zebrać moje ulubione owoce – jabłka. 

Ale w piątek spojrzałem na wszystkie jabłka, które wciąż wisiały, i nie miałem wystarczająco dużo czasu, żeby zebrać je z rzędu, w którym stałem. Nagle usłyszałem radosny śmiech dookoła. Inni zbieracze nie byli zmartwieni, a ja czułem obecność Boga w tym zadaniu. 

Jabłka zaczęły mi przypominać mannę, mannę Bożą, Boże zaopatrzenie dla co piątego głodnego dziecka w Chicago. Tej nocy, w Centrum Opieki, rozpakowaliśmy dwie ciężarówki, dwa vany i jedną przyczepę, w sumie 4453 funty jabłek! Nieźle jak na małą, chuligańską bandę zbieraczy Bożych. Będę trzymał ten niesamowity cud w sercu na zawsze, tak jak wyobrażam sobie, że prawdopodobnie zrobił to mały chłopiec z dzisiejszego fragmentu Pisma Świętego. Podzielił się swoim jedzeniem; powinniśmy zrobić to samo.

Uwielbiam tę historię o chłopcu, który oddał uczniom cały swój obiad. Czy choć przez chwilę zastanawiał się, co jego mama pomyśli o oddaniu mu obiadu? Czy pomyślał tak jak ja, widząc wszystkie wiszące jabłka, że ​​to zadanie niemożliwe do wykonania? Nie sądzę, żeby tak było – po prostu chciał pomóc. W dzisiejszym świecie ja też chętnie pomagam. I tak jak ten mały chłopiec, nasz kościół chętnie pomaga roznosić resztki po całym Chicago – tym razem było to jedzenie i jabłka, z bardzo ważnym składnikiem: miłością . Właśnie o to chodzi w przesłaniu ewangelii.

Hmm… resztki – Bóg używa resztek, prawda? Podobnie jak mały chłopiec, właściciel sadu jabłkowego nie zdawał sobie sprawy z wpływu swojego hojnego daru. Bóg posługuje się zwykłymi ludźmi, by stali się niezwykłymi narzędziami dla swojej chwały.

Następne kroki

Mam nadzieję, że wszyscy zgodzimy się co do jednego: Bóg chce, aby nasz kościół i wszystkie inne kościoły na całym świecie były znane jako miejsca, w których ludzie Boga pomagają. Rozważ wpłatę na fundusz na koniec roku w Willow. Proszę, módlcie się za głodujących ludzi, którzy cierpią z powodu braku bezpieczeństwa żywnościowego.