Na tym blogu niektórzy nasi pracownicy piszą o własnych doświadczeniach w budowaniu swojej wiary i o tym, jak doszli do wniosku, że Bóg istnieje.

Andy Moss

Czy drzewo w lesie jest prawdziwe? Czy kanapka na moim talerzu istnieje? 

Większość z nas z pewnością odpowie na te pytania bez większego zastanowienia. Mamy wszystkie potrzebne dowody.

Niektórzy ludzie odpowiadają w podobny sposób na pytanie: „Czy Bóg istnieje?”. Odpowiadają „tak” lub „nie” bez wahania i bez wyjaśnień — wierzą albo nie. 

Jednakże zbadanie tego zagadnienia wymaga wrażliwości i odwagi, a to trudne. 

Czy kiedykolwiek czułeś presję, by wierzyć w to, co myślą wszyscy inni? A może jesteś zdezorientowany, gdy ludzie mówią ci, że Bóg może być kimkolwiek zechcesz? Czy czujesz potrzebę przynależności do grupy?

Zachęcam do powstrzymania się od pokusy szybkiego rozstrzygania napięć między argumentami za i przeciw istnieniu Boga. Integralność i autentyczność zależą od dogłębnego badania. 

Potrzebujemy czegoś więcej niż tylko wiary w wiarę.

Dorastałem w rodzinie chrześcijańskiej. Jednak minęło dużo czasu, zanim mogłem z przekonaniem odpowiedzieć na pytanie: „Czy Bóg jest prawdziwy?”. I to jest w porządku.

Wielu wspaniałych ludzi o wielkich umysłach poświęciło swoje życie, aby znaleźć odpowiedź na nasze pytanie. I Ty dołączyłeś do tej grupy dociekliwych. Niektóre z tych „wielkich umysłów” pomogły mi w poszukiwaniach prawdy. Oto kilka myśli, które podsyciły moją ciekawość i dodały pewności siebie, na wypadek gdybyś był zainteresowany.

Po pierwsze, doszedłem do wniosku, że świat przyrody i nasza eksploracja poprzez naukę wskazują na Boga jako Projektanta i Stwórcę. Czy wszyscy naukowcy i wszyscy chrześcijanie zawsze się z tym zgadzają? Nie. Czy nauka pomaga nam i zachęca nas do zrozumienia, jak Bóg stworzył wszechświat? Myślę, że tak.

Po drugie, przekonałem się, że nasze poczucie moralności i chęć niesienia pomocy potrzebującym nie są jedynie wynikiem wychowania czy szkolenia. W końcu czynienie tego, co prawdziwe i dobre, często wiąże się z osobistymi kosztami. Po co się tym przejmować? Bo nasze sumienie i poczucie dobra i zła są niedoskonałym odbiciem Boga, który nas stworzył.

—> Czy w ciemności jest światło? Odkryj, jak Ten, który stworzył światło, nadal daje nam światło, nawet w najciemniejszych chwilach.

Znalazłem też kilka innych, skłaniających do refleksji pytań, które okazały się pomocne. Oto kilka przykładów. Dlaczego pragniemy nieba – czegoś, czego nie doświadczył żaden żyjący człowiek – skoro ono nie istnieje? Jak możemy wyjaśnić cuda, o których donoszą prawi ludzie? Jakie jest wytłumaczenie dla doświadczeń religijnych ludzi na przestrzeni dziejów i na całym świecie?

A wracając do naszego pytania: „Czy Bóg jest prawdziwy?”, co o tym myślisz?

Zanim zakończymy, zadajmy sobie ostatnie pytanie: „Jaki dowód przekonałby cię, że Bóg istnieje?”. Zaryzykuję przypuszczenie, że Bóg zstępujący na ziemię, by zamieszkać wśród nas, zaspokoiłby twoją ciekawość. Gdyby tylko…

A jednak właśnie to uczynił Bóg. Jezus spędził na ziemi około 33 lata – w pełni Bóg i w pełni człowiek. Bóg ograniczony czasem i przestrzenią, którego życie zostało zapisane w historii ludzkości, wchodząc z nami w interakcję w sposób, który możemy zrozumieć!

Więc nie tylko wierzę, że Bóg istnieje. Wierzę, że można Go poznać. A potem odkrywamy… cóż, to temat na inną rozmowę.

Autor: Andy Moss, były menedżer ds. rozwoju i szkoleń HR w Willow Creek 

—> Dołącz do nas na Wielkanoc 2024 !

Liz Schauer

Z mojego starego, skrzypiącego biurka w trzecim rzędzie, przechyliłem głowę, obserwując nauczyciela-wolontariusza CCD (edukacji katolickiej) rysującego jabłko na tablicy. Próbował wyjaśnić „Trójcę” – Boga jako Ojca, Syna i Ducha Świętego, trzech oprócz jednego. Moja ręka wystrzeliła w górę: „Ale skąd pan to wie?”. Pomimo mojej nieśmiałości, rzadko wstydziłem się zadawać pytania, a w tym przypadku potrzebowałem wiedzieć: Czy Bóg istnieje? 

Wyszłam z zajęć w piątej klasie i odeszłam od wiary, rezygnując z planów konfirmacji. Nawet jako dwunastolatka nie potrafiłam pogodzić tego, w co kazano mi wierzyć – że Bóg jest dobry, kochający i łaskawy – z tym, czego naprawdę doświadczyłam – życiem pełnym porzucenia, przemocy i bólu. 

W ciągu następnych pięciu lat stałem się surowym krytykiem chrześcijaństwa. Uważałem, że dzieciaki z „klubu Jezusa” żyją w zaprzeczeniu, szukają emocjonalnej ucieczki albo są po prostu ignorantami. Regularnie wyśmiewałem każdego, kto twierdził, że jest „religijny” lub „miał relację z Bogiem”. Po prostu nie było to możliwe.

A potem, w drugiej klasie liceum, poznałam Brada. To, co zaczęło się od zauroczenia (które nigdy do niczego nie doprowadziło), przerodziło się w przyjaźń, a potem w zaproszenie: grupa ludzi przesiadywała u niego w domu i urządzała sobie polowanie na zdjęcia. Motywowana chęcią zaimponowania, powiedziałam „tak”. 

Tej nocy usłyszałem o Bogu inaczej: o cierpiącym Jezusie, który znał ból; który doświadczył porzucenia; który mimo wszystko postanowił nas kochać. Usłyszałem historię Mike'a o byciu bez ojca i zmaganiu się z latami zwątpienia, zanim doświadczył głębi Bożej łaski. Mówił cicho, lecz z pewnością siebie – nigdy nie oczekując ślepej wierności, otwarty na wszelkiego rodzaju pytania.

—> Kim jest Jezus? Dowiedz się tutaj !

Jego postawa utorowała mi drogę do ponownego pytania: Czy Bóg istnieje? W ciągu następnego roku kupiłem Biblię i zacząłem czytać Nowy Testament (szczerze mówiąc, zacząłem od pierwszej strony, ale nie polecam tego!). Jezus, o którym czytałem, był o wiele więcej, niż ktokolwiek mi kiedykolwiek powiedział, a jeśli – tylko JEŚLI – to, co o Nim mówiono, było prawdą, miało potencjał zmienić wszystko.

I tak się stało. W wieku 17 lat stałem się dokładnie tym, z kogo się naśmiewałem: wyznawcą Jezusa. A jednak mój własny krytycyzm i duma nie mogły powstrzymać mnie przed przyznaniem, że w rzeczywistości spotkała mnie łaska, miłość i cierpliwość Boga. Zadawałem trudne pytania, czytałem niezliczone książki (takie jak „Chrześcijaństwo po prostu”, „Sprawa wiary”, „Imiona Jezusa”), rzucałem wyzwania ludziom wiary i odkrywałem, że nawet w wątpliwościach jest pokój. W miarę jak okoliczności w moim życiu stawały się coraz trudniejsze, czułem się nieopisanie spokojny, jakby słowa i doświadczenia z Bogiem, które przeżyłem dzięki Biblii i innym chrześcijanom, przesunęły fundament, na którym stałem.

Czy mam dziś bardziej konkretne dowody niż w piątej klasie, że Bóg jest (lub nie jest) realny? Nie. Ale mam lata pytań, zmagań, wyzwań i zmian. Mam lata łaski, cierpliwości i przebaczenia. Odkryłem, że wolność tkwi nie w wymuszonych reakcjach ani ślepych przekonaniach, ale w przyprowadzeniu do Jezusa dokładnie tego, kim jestem i co uważam za słuszne. Jezusa, w którego wierzę, że jest w pełni Bogiem, który pokonał śmierć, abyśmy wszyscy mogli doświadczyć życia.

Więc jeśli zastanawiasz się: „Czy Bóg jest prawdziwy?”, nie bój się tego pytania, zanurz się w nim i otwieraj kolejne drzwi możliwości. Szczerze wierzę, że Prawda będzie czekać w najmniej oczekiwanych miejscach.

Autor: Liz Schauer, dyrektor ds. marketingu i komunikacji, Willow Creek