„Bo jeśli w tym czasie będziesz milczał, ratunek i wybawienie dla Żydów nadejdzie z innego miejsca, ale ty i ród twojego ojca zginiecie. A któż wie, czy nie na taki czas nie dostąpiłaś królewskiej godności?”
Estery 4:14

---

Nigdy nie zapomnę pierwszego razu, kiedy byłam wolontariuszką w Centrum Opieki. Wtedy mieściło się ono w małym sklepiku w Hoffman Estates. Kiedy tam dotarłam, zobaczyłam kolejkę gości, którzy w styczniowym zimnie pakowali się wzdłuż całego kwartału, czekając na torby z gotowymi zakupami. Byłam tak przytłoczona niesprawiedliwością tej sytuacji, że o mało nie straciłam odwagi, wsiadłam z powrotem do samochodu i odjechałam. Ale w sposób tak wyraźny, jak nigdy dotąd, czułam Boże natchnienie, że jeśli poddam się temu dyskomfortowi, On zdziała we mnie o wiele więcej niż kiedykolwiek przeze mnie. I od tamtej pory Bóg dowodzi, że ta obietnica jest prawdziwa w moim życiu każdego dnia. 

Mimo to, na każdy raz, kiedy powiedziałem Bogu „tak”, przypada wiele razy, kiedy tego nie zrobiłem. Czasami poświęcenie, którego by to wymagało, było zwykłą niedogodnością, ale spieszyłem się, więc odwracałem wzrok i udawałem, że nie zauważam. Innym razem koszt wydawał się zbyt wysoki i nie byłem skłonny przedkładać Jego planów nad moje własne. A jeszcze innym razem decyzja wcale nie należała do mnie; w takich chwilach mój wybór nie dotyczył tego, czy doświadczyć „przerwania”, ale raczej tego, z jakim sercem i postawą pochylę się do tej podróży.

Dla Estery wybór, przed którym stoi w dzisiejszym fragmencie, ma druzgocące konsekwencje. Skoro żyje wygodnie w pałacu i cieszy się łaską króla, o wiele łatwiej byłoby jej odwrócić wzrok, ignorować przemoc i niesprawiedliwość, jakich doświadcza jej lud. Jeden z moich ulubionych cytatów Boba Goffa mówi: „Zamiast zamykać oczy i pochylać głowy, Bóg czasami chce, abyśmy mieli oczy szeroko otwarte na ludzi w potrzebie, zrobili coś w tej sprawie i poświęcili Mu całe swoje życie”

Dla Estery ratowanie narodu żydowskiego oznaczało podporządkowanie swojego dosłownego życia Bogu. Polecenie było jasne – Bóg zbawi swój lud – jedynym pytaniem było, czy Estera będzie mu towarzyszyć w tej podróży, tak jak On. Wykorzystanie naszych serc, naszego życia, naszego czasu, naszych talentów i naszych skarbów dla dobra innych i dla Bożych celów w tym świecie rzadko jest łatwe lub wygodne, ale to „tak”, którego nigdy nie pożałujesz. I zaryzykowałbym stwierdzenie, że „tak”, którego Bóg od ciebie żąda, może być właśnie na taki czas jak ten.

Następne kroki

Zanim zaczniesz zastanawiać się, co możesz zrobić dla Królestwa, przeczytaj List do Rzymian 8:16 i poświęć chwilę na wyciszenie, aby twój duch połączył się z Duchem Świętym Boga. Następnie poproś Boga, aby objawił ci, czego od ciebie oczekuje. Zarówno w trakcie, jak i przez jakiś czas po modlitwie wypatruj wewnętrznych znaków Ducha Świętego, które cię do tego skłaniają.